Zakaz przewozu ryb
Na zakazie przewozu ryb i obrotu nimi w okresach ochronnych. Ochronę ryb reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 5 X 1947 r. (Dz. U. nr 64, poz. 375). Omawiając to zagadnienie nauczyciel powinien wspomnieć o ochronie środowiska ryb, o ochronie przed zanieczyszczaniem wód rzek, jezior, stawów i mórz. Płazy. Płazy są chronione głównie ze względu na ich pożyteczność w ekosysternie. Są one jednymi z głównych Wrogów owadów szkodników. Traszka, salamandra, kumak, huczek, ropucha, rzekotka są objęte całkowitą ochroną prawną jako gatunki ginące. Żaby zielone podlegają ochronie częściowej – nie wolno ich łowić w okresie składania skrzeku oraz w okolicach, gdzie występują nielicznie. Niektóre gatunki są eksportowane do różnych krajów. Dostarczają państwu dewizy. Omawiając płazy nauczyciel powinien zapoznać młodzież z chronionymi gatunkami oraz wskazać na konieczność ich ochrony. Gady. Wszystkie gady występujące w Polsce, z wyjątkiem żmii. Z innymi organizacjami młodzieżowymi. Wiele dobrego w gospodarce człowieka czynią ptaki drapieżne, które człowiek przywykł tępić z powodu ich rzekomej wielkiej szkodliwości dla łowiectwa. Takie jednostronne traktowanie ptaków drapieżnych, zwłaszcza sokołów i sępów, jest niesłuszne. Sokoły zdobywają pożywienie łowiąc przeważnie małe kręgowce, a zatem odgrywają dużą rolę w zwalczaniu niektórych szkodników (np. my^ szowatych). Natomiast sępy żywią się padliną. Oceniając znaczenie drapieżców dla człowieka należy brać pod uwagę interesy różnych dziedzin gospodarki. Trzeba też pamiętać, że ptaki drapieżne spełniają w biocenozach określoną rolę i mimo uszczuplenia liczebności ofiar wywierają w końcowym wyniku dodatni wpływ na dynamikę populacji zwierząt. Ptaki drapieżne usuwają przede wszystkim osobniki chore lub osłabione, a także zwierzęta padłe, przyczyniają się zatem do ochrony łowiska przed chorobami zakaźnymi i zapobiegają zwyrodnieniu innych zwierząt dziko żyjących. Z innymi organizacjami młodzieżowymi. Wiele dobrego w gospodarce człowieka czynią ptaki drapieżne, które człowiek przywykł tępić z powodu ich rzekomej wielkiej szkodliwości dla łowiectwa. Takie jednostronne traktowanie ptaków drapieżnych, zwłaszcza sokołów i sępów, jest niesłuszne. Sokoły zdobywają pożywienie łowiąc przeważnie małe kręgowce, a zatem odgrywają dużą rolę w zwalczaniu niektórych szkodników (np. my^ szowatych). Natomiast sępy żywią się padliną. Oceniając znaczenie drapieżców dla człowieka należy brać pod uwagę interesy różnych dziedzin gospodarki. Trzeba też pamiętać, że ptaki drapieżne spełniają w biocenozach określoną rolę i mimo uszczuplenia liczebności ofiar wywierają w końcowym wyniku dodatni wpływ na dynamikę populacji zwierząt. Ptaki drapieżne usuwają przede wszystkim osobniki chore lub osłabione, a także zwierzęta padłe, przyczyniają się zatem do ochrony łowiska przed chorobami zakaźnymi i zapobiegają zwyrodnieniu innych zwierząt dziko żyjących.